شب دیگه کیفور نیستم. حال نمیکنم با سکوت و تنهایی و نور مهتابی. ساعت که 3 و4  میشه احساس غرور نکبتی گذشته نمیاد سراغم که امشبم مادر شب رو ... . از ساعت 3 بدم میاد. از نور مهتابی ایضا. از صدای پنکه و case که عین هلیکوپتر تو تاریکی میپیچه همچنین. کلاه آفتابی میذارم سرم و میشینم پای کامپولی، که نور مهتابی نخوره تو چشمام. تازه می فهمم خفاش و اینا چه دردی می کشن، روحی فداکهن و غیره.

از صندلی و میز کامپولولی به کف زمین مهاجرت کردم. مونیتور تخت خنگ رو گذاشتم رو یه میز که مال چرخ خیاطی محبوب مامانه، و پامو دراز کردم رو زمین و کمرم رو با زاویه  hmmm، وایسا ببینم ... حول و حوشه (هول و هوشه؟ حول و هوشه؟ هول و حوشه؟!) 120-30-40-50 اینا لم دادم به پشتی عهد رضاخان، ماتحتم سر شده و هر از گاهی جابجاش میکنم تا مطمئن شم هنوز سالمه.

اینجا مثه شبای قبل نیست. تنهایی شیرین نیست. کامپولی مای لاو نیست. سکوت مثه چی کشنده است. آینده باحال نیست. نکبتیه. فقط بعضی وقتا چشاتو میبندی و میگی woW، چه هیجان انگیز، چه توپ، چه خوشگل و غیره.

اولش هی پا میشی و تالاپی میخوری زمین، و هیچکی به ..مش نیست. همه میگن آخی نازی نازی راه برو راه برو تو میتونی. با هر کوفتی شده سرتو گول می مالن تا آخرش پا شی راه بری. خب، این بزرگترین اشتباه زندگیته.

یواش یواش میزنی تو کار دیوار خط خطی کردن (البته اگه والدین انعطاف پذیری داشته باشی) و گاز میگیری و کر کر میخندی. بعدش یویو بازیه و لی لی و عمو زنجیر باف. کم کم میری تو مود نی نی بازی و خاله بازی و دکتر بازی. بعد که یکم سوات موات یادت دادن میگی آقا کی میاد اسم فامیل؟ یکم بعد می زنی تو کار آتاری و ماریو و هواپیما. می بینی دنیا همین بازیای به هنجار معمولی نیست، پس میری تو کار خلاف. حکم چیه؟ خاج؟ می کشی و می کوبی و حس می کنی اهااااااااااااان اینه!

بزرگ میشی. همه چیت درمیاد. به به خانووووم! چند سالته؟ نخند نرو نپوش. بخون بنویس امتحان بده. اول شدن میشه فرست امبیش! دلت بپر بپر میخواد میزنی تو کار پینگ پنگ. هم آرومه هم آرتیستی. هم تیزی می خواد هم میزی! و راکتی و ایضا توپی. نداریم؟ پس کی میاد وسطی؟؟ هیچکی! کی میاد والیبال؟! هیچکی ... گور بابای همه تون ...

انزوا میاد تو زندگی. کله اتو تا جاداره می کنی تو خودت ( و ایضا گاهی در بعضیا) و میری جلو. میزنی تو کار خودزنی و خود کنی و خود کشی. میزان صدمات وارده با میزان کله خریت وابستگی مستقیم داره. میشی بازیکن فوتبال امریکایی، دستت رو میگیری جلوت و با سرعت می دوی. هرکی بخوره بهت پرت میشه و هر کیم نخوره بهت مسلما پرت نمیشه!

اینقدر میدوی که زمینو رد می کنی و یهو یه دیوار نکبتی با لبخند بهت سلام میکنه. اینکه کی به زندگی بر میگردی باز وابستگی مستقیم داره با جنس دیوار، میزان سرعت فرد، جنس فرد ایضا.

میشینی پا دیوار. سلام! من کیم اینجا کجاست؟ به به چه دیوار شیکی، حال شما؟ یکم اتل متل توتوله بازی میکنی و یادت میره وقتی به اینجاش رسیدی که "نه شیر داره نه پستون" صداتو بیاری پایین تا مایه خجالت همگان نشه.

کلا کم کم قضیه به "نه شیر داره نه پستون" ختم نمیشه. خیلی چیزا یادت میره. مغزت مدام در حال ریست شدنه. با دیوار حرف میزنی. مسلما اونایی که لت و پار کردی علاقه چندانی به شنیدنت ندارن. حس لت و پار کردن اینقدر شگرفه که فقط یک لت و پارگر اون رو میفهمه، و البته یک دیوار.

سلام دیوار...

پ.ن:

قسمت دوم این داستان، احتمالا در پایان 20سال دوم زندگی نگارنده منتشر خواهد شد.