به موضوع طرحت فکر می کنی ... (البته فکر که زیاد کردی، اما از اونجاییکه به جرقه های ناگهانی اعتقادی بس راسخ داری، بازم فکر می کنی!) ... کونه مدادتو میجوی ... فکر می کنی ... استاد چاق کرموت رو دید می زنی ... فکر می کنی ... sms (...) رو جواب می دی ... فکر می کنی ... می ری توالت ... فکر می کنی ... با ماژیک چرت و پرت می کشی رو کاغذای جلوت و کلی حال می کنی به این تخصصت در چرت و پرت کشیدن ... فکر می کنی ... دلت چایی می خواد ... فکر می کنی ... حال نداری تا اون سر دانشکده بری واسه یه چایی! ... فکر می کنی ... فکر می کنی ...

... یهو یه حسی میاد خِرخِرَتو می چسبه! ... خودشه!!! ... یه هیجان نوستالژیکِ اکولوژیکِ اروتیکِ غیره، از نوک انگشت پات تا سر دماغت بالا میاد! چشاتو می بندی و حس می کنی که شدی «کالاتراوا» نامبر تو (Calatrava number tow!) ... می گی آهااااااااااااااااااااااای برین کنار که من اومدم تا (...) علم معماری رو پاره کنم! و اتود - یا هر کوفت دیگه ای که دم دستته - بر میداری و میفتی رو کاغذ و پوستی - یا هر کوفت دیگه ای که ایضا دم دستته - و چنان خط خطیای جانانه ای می کنی که هر کی از کنارت رد می شه به هنر و مهارتت در اسکیس و طراحی و خلاقیت فضایی - یا هر کوفت دیگه ای که تو ذهنشه -  غبطه می خوره!

کلی که خودتو جرواجر  کردی، کله مبارکتو میاری بالا و یه نفس عمیق می کشی و یه نیگاه استادانه به کاغذات میندازی و تو دلت سرود "دلاوارن نام آوران، به نام یزداااااان پیروووووز باشیددددد ..." رو سر میدی!!! از اون طرف؛ دوستای کوالای دوست داشتنیت که کلی تو کف این دنیای کشفیات و الهاماتت مونده بودن، یکی یکی به هر بهونه ای پا میشن میان بالا سر میزت تا ببینن چه اثر هنری خلق کردی، و با دنیایی از افسردگی ناشی از اینکه "وای! ما چقدر عقبیم!" اونجا رو ترک میکنن!!! –البته خودت که دیگه شعار منو میدونی، گور بابای همشون - ...

کل روزت رو با بشکن زدن و مهمون کردن خودت به کیک و چایی و پفک و تفریحات سالم و غیرسالم - بخصوص- سپری می کنی و به خودت یه استراحت یه هفته ای می دی!!!

یه هفته می گذره و کار طراحی تا اونجایی پیش رفته که استاد التماس می کنه که جون من پلان های کار رو بیارید مگر نه کارتون تا آخر ترم تموم نمی شه ها! ... و روزها سپری میشه و زمان تحویل موقت پلان ها فرا می رسه و تو، شب تحویل، جفت پاها در گل، نشستی کف اتاق و تا شعاع 2 متریت کاغذ و کاتر و مقوا و پوستی و چسب و ماژیک و اتود و خط کش و غیره ریخته، و حتی خاطرات دو روزگیت میاد تو ذهنتا (!!!)، اما نمی دونی با این فرم منحنی 5 قسمتی 4 طبقه ایه خر تو خری که چند هفته پیش، از نمی دونم کجات درآوردی و کلی هم باهاش حال کردی، چیکار کنی!!! ...

اما؛ امااااااا؛ از اونجایی که ارده ات خیلی قویه - ! - کلی فکر می کنی و با شگفتی تمام، موفق می شی پلان دو تا بال 2 طبقه اشو دربیاری! و هی به خودت می گی: دیدی شد! دیدی تونستی!! دیدی ؟! دیدی؟؟؟ ... و پا میشی و سوت زنان می ری شام می خوری و حس می کنی شدیدا از لحاظ روحی به یه جایزه دیگه نیاز داری (!)، پس میای می تمرگی پای کامپیوتر عهد عتیقت! و بدون توجه به اینکه ساعت 11:30 شبه، و نهایتا 2 ساعت دیگه وقت داری، این پست مزخرف ناشی از فشار زیاد مغزی رو می نویسی؛ و به خودت تلقین می کنی که به به! یکم فشار مغزیم کم شد! چه هوای خوبی! حالا با آرامش کامل می رم و بقیه پلان ها رو هم در میارم!!!! – در حالیکه به شدت ایمان داری که خیلی جون بکنی و خوابت نبره، یکی دو تا پلان دیگه رو می تونی جور کنی _ و ... Hmmm ... همین دیگه!! الان باید ثبت رو بزنم تا این کابوس تموم بشه!!! و بعد به زندگی واقعی سلام کنم!

ای زندگی سلاااااااااااااااااااااااااااام!

ای زندگی سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام ...

...